Człowiekowi wydaje się, że żyje w teraźniejszości, ale to tylko pozory. Człowiek żyje w przeszłości. Przechodzi przez teraźniejszość, lecz robiąc to pozostaje w przeszłości. Teraźniejszość nie jest prawdziwym czasem dla zwykłej świadomości - dla zwykłej świadomości przeszłość jest prawdziwym czasem, a teraźniejszość jest tylko przejściem z przeszłości do przyszłości, chwilowym przejściem. Przeszłość jest prawdziwa i przyszłość także, ale teraźniejszość nie istnieje dla zwykłej świadomości.

    Przyszłość jest niczym więcej jak przedłużoną przeszłością. Jest niczym więcej, jak co raz to rzutowaną przeszłością. Teraźniejszość wydaje się nie istnieć. Jeśli myślisz o teraźniejszości, w ogóle jej nie znajdziesz - bo w momencie jej znalezienia, już przeminęła. A moment wcześniej, przed jej znalezieniem, była ona w przyszłości.

    Dla świadomości Buddy, dla przebudzonej istoty, istnieje tylko teraźniejszość. Dla zwykłej świadomości, nieświadomej, śpiącej, lunatycznej, przeszłość i przyszłość są prawdziwe, a teraźniejszość nie istnieje. Tylko u przebudzonego teraźniejszość jest prawdziwa, a przeszłość i przyszłość stają się nieprawdziwe.

    Dlaczego tak jest? Dlaczego żyjesz w przeszłości? - dlatego, że umysł jest niczym więcej jak zakumulowaną przeszłością. Umysł jest pamięcią - wszystkim, co zrobiłeś, wszystkim o czym marzyłeś, wszystkim tym co chciałeś zrobić ale nie mogłeś, wszystko co wyobraziłeś sobie w przeszłości - to wszystko to twój umysł. Umysł jest martwym bytem. Jeśli patrzysz umysłem, nigdy nie odnajdziesz teraźniejszości, ponieważ teraźniejszość jest życiem, i życie nigdy nie może być doświadczane poprzez martwe medium. Umysł jest martwy.

    Umysł jest jak kurz zbierający się na lustrze. Im więcej kurzu, tym mniej lustro jest lustrem. I jeśli warstwa kurzu jest gruba, tak jak na tobie, wtedy lustro w ogóle niczego nie odbija.

    Każdy zbiera kurz - nie tylko go zbierasz, lecz trzymasz się go; myślisz, że jest skarbem. Przeszłość minęła - dlaczego się jej tak kurczowo trzymasz? Nie możesz nic zrobić wobec tego faktu, nie możesz wrócić, nie możesz jej odwrócić - dlaczego się jej tak kurczowo trzymasz? Ona nie jest skarbem. I jeśli mocno trzymasz się przeszłości i myślisz, że jest skarbem, oczywiście twój umysł będzie chciał tym żyć raz po raz w przyszłości. Twoja przyszłość nie może być więc niczym więcej jak zmodyfikowaną przeszłością - trochę ulepszoną, trochę bardziej udekorowaną, ale będzie taka sama bo umysł nie potrafi myśleć o nieznanym. Umysł może tylko rzutować w przyszłość znane, to co znasz.

    Zakochujesz się w kobiecie, która potem umiera. Teraz jak znajdziesz inną kobietę? Inna kobieta będzie zmodyfikowaną wersją twej nieżyjącej żony; to jest jedyny sposób jaki znasz. Cokolwiek robisz w przyszłości jest niczym więcej jak kontynuacją przeszłości. Zmieniasz ją tylko troszkę, to tu mała łatka, to tam łatka, ale główna część pozostaje ta sama.

    Ktoś zapytał Mulla Nasrudina gdy leżał na łożu śmierci "Gdyby życie dane ci było raz jeszcze, jakbyś żył Nasruddinie? Czy dokonałbyś jakiś zmian?" Nasruddin zadumał się z zamkniętymi oczyma, pomyślał, pomedytował, otworzył oczy i odpowiedział: "Tak, gdyby dane mi było życie raz jeszcze, to robiłbym przedziałek we włosach na środku. Zawsze tak chciałem, ale mój ojciec zawsze nalegał bym tego nie robił. I gdy mój ojciec umarł, włosy już tak przywykły do innego sposobu czesania, że nie mogłem ich rozdzielać na środku."

    Nie śmiej się! Gdyby ciebie zapytano co zrobiłbyś ze swoim życiem gdyby ci było dane jeszcze raz, dokonałbyś małych zmian, takich jak ta. Mąż z trochę innym nosem, żona z trochę inną cerą, większy lub mniejszy dom - ale te rzeczy są niczym więcej jak przedziałkiem na środku włosów, banałem, niczym istotnym. W istocie twoje życie pozostanie takie samo. Robiłeś tak już wiele, wiele razy; a twoje życie w swej istocie pozostawało takie samo. Już wiele razy dane ci było życie. Żyłeś wiele razy; jesteś bardzo, bardzo stary. Nie jesteś nowy na tej planecie, jesteś starszy od samej ziemi, bo żyłeś także na innych ziemiach, na innych planetach. Jesteś tak stary jak egzystencja - tak powinno być, bo jesteś jej częścią. Jesteś starożytny, ale powtarzający cały czas ten sam wzorzec, szablon, raz po raz. To dlatego Hindusi nazywają koło życia i śmierci - kołem, bo ono powtarza siebie samo. Jest to powtarzanie: te same szprychy kręcą się w górę i w dół, kręcą się w dół i w górę.

    Umysł rzutuje siebie samego i umysł jest przeszłością, więc twoja przyszłość nie będzie niczym innym tylko przeszłością. A czym jest przeszłość? Co zrobiłeś w przeszłości? Cokolwiek zrobiłeś - dobro, zło, to i tamto - cokolwiek robisz kreuje swoją własną powtórkę. Taka jest teoria karmy. Jeśli rozzłościłeś się przedwczoraj, wytworzyłeś potencjał bycia rozzłoszczonym ponownie wczoraj. I powtórzyłeś to, dałeś więcej energii swojej złości. Nastrój złości - ukorzeniłeś go bardziej, podlałeś; dzisiaj powtórzysz ją z jeszcze większą mocą, z większą energią. A jutro będziesz ponownie ofiarą dnia dzisiejszego.

    Każdy czyn, który wykonujesz, lub nawet to, co myślisz, posiada swoje własne sposoby napierania znowu i znowu, ponieważ kreuje to w tobie pewien tor (kanał). Zaczyna absorbować z ciebie energię. Jesteś w złości, potem to mija, więc myślisz, że już dłużej nie jesteś rozzłoszczony - i wtedy całe sedno ci umyka. Gdy ten nastrój minął, tak naprawdę nic się nie wydarzyło, tylko koło się poruszyło i szprycha, która była na górze, teraz zeszła w dół. Złość była na powierzchni kilka minut temu; teraz zeszła w dół do nieświadomości, w głębiny twej nieświadomości. Poczeka na swój czas by ponownie się wyłonić. Zachowałeś się wedle złości, i tym wzmocniłeś ją. (...) Znowu dałeś jej moc, energię. Czeka niczym nasiono w ziemi, czekając na właściwą sposobność i sezon, wtedy znowu zakiełkuje.

    Każdy czyn jest samo-uwieczniający się, każda myśl jest samo-uwieczniająca się. Współpracując z nią dodajesz jej energii. Wcześniej czy później zamieni się to w nawyk. Będziesz to robił i nie będziesz tym kto to robi; będziesz to robić z siły nawyku. Ludzie mówią, że nawyk jest drugą naturą - to nie przesada. Wręcz przeciwnie - to niedopowiedzenie! Tak naprawdę, nawyk staje się w końcu pierwszą naturą, a natura staje się drugą. Natura staje się niczym dodatek w książce, a nawyk staje się główną częścią książki.

    Żyjesz poprzez nawyk - a to oznacza, że to nawyk żyje tobą. Nawyk sobą napiera, posiada swoją własną energię. Oczywiście bierze ową energię z ciebie, gdyż współpracowałeś z nim w przeszłości i robisz to też teraz. Raz po razie i nawyk stanie się twoim panem, a ty jego sługą, cieniem. Nawyk będzie wydawał nakaz, rozkaz, a ty będziesz jego posłusznym sługą. Będziesz musiał za nim podążyć.

    Zdarzyło się raz, że pewien hinduski mistyk, Eknath, wybierał się na pielgrzymkę. Pielgrzymka miała trwać przynajmniej rok, ponieważ musiał on odwiedzić wszystkie święte miejsca w kraju. Rzecz jasna, to był przywilej przebywać z Eknathem, więc tysiące ludzi podróżowało wraz z nim. Złodziej z miasta także przyszedł i powiedział: "Wiem, jestem złodziejem i nie jestem godzien być członkiem twej religijnej grupy, ale mi też podaruj szansę. Chciałbym pójść z tobą na pielgrzymkę."

    Eknath powiedział, "To będzie trudne, bo jeden rok, to długi czas i możesz zacząć okradać ludzi. Możesz spowodować kłopoty. Proszę porzuć ten pomysł". Ale złodziej nalegał. Powiedział: "Na jeden rok porzucę kradzież, bo muszę iść. I obiecuję ci, że przez ten jeden rok nie ukradnę ani jednej rzeczy od nikogo." Eknath na to przystał.

    Ale już po tygodniu zaczęły się kłopoty, a polegały one tym: rzeczy zaczęły znikać z bagaży podróżujących. A co było jeszcze bardziej konsternujące, że nikt ich nie kradł - rzeczy znikały z bagażu jednej osoby, a odnajdywały się po kilku dniach w torbie innej osoby. A każdy człowiek u którego były znajdowane mówił: "Nie mam z tym nic wspólnego. Naprawdę nie mam pojęcia jak te rzeczy znalazły się w mojej torbie".

    Eknath zaczął coś podejrzewać, i jednej nocy udał, że śpi, lecz tak naprawdę czuwał. Złodziej pojawił się około północy i zaczął przenosić rzeczy jednej osoby do bagażu drugiej osoby. Eknath przyłapał go na gorącym uczynku i zapytał "Co robisz? Złożyłeś obietnicę!"

    Na to złodziej odparł, "Dotrzymuję mej obietnicy. Nie ukradłem ani jednej rzeczy. Ale to jest mój stary nawyk... i w środku nocy, jeśli nie uczynię jakieś niecnej rzeczy, niemożliwe jest dla mnie zasnąć. I przez cały rok nie spać? Jesteś człowiekiem współodczuwającym. Powinieneś mnie zrozumieć. I niczego nie kradnę! Rzeczy znajdują się raz po raz; nigdzie nie znikają, lecz tylko są pozamieniane pomiędzy jedną osobą a drugą. Co więcej, po roku muszę zacząć ponownie uprawiać mój złodziejski kunszt, więc jest to dla mnie dobry trening".

    Nawyki zmuszają cię do robienia rzeczy; jesteś ich ofiarą. Hindusi nazywają to teorią karmy. Każdy czyn, który powtarzasz, lub każda myśl - gdyż myśl jest też formą subtelnego działania w umyśle - rosną w siłę. Wtedy mają cię w garści. I zostajesz uwięziony w tym nawyku. Żyjesz życiem uwięzionego człowieka, niewolnika. A uwięzienie to jest subtelne; więzienie jest stworzone z twych nawyków i twego uwarunkowania i działań, które uczyniłeś. To wszystko owija twe całe ciało i jesteś w tym uwikłany, lecz ty myślisz, i nabierasz siebie samego, że ty sam to robisz.

    Gdy czujesz złość, myślisz, że to ty "robisz" tę złość. Racjonalizujesz ją i mówisz, że sytuacja tego wymagała: "Musiałem wpaść w złość, bo jeśli nie, to dziecku zdarzyłoby się coś złego, rzeczy nie poszłyby tak jak powinny, biuro byłoby w bałaganie. Służący nie słuchaliby mnie; musiałem się zezłościć by poradzić sobie ze sprawami. By pokazać żonie gdzie jest jej miejsce, musiałem wpaść w złość". To są racjonalizacje - w taki sposób twoje ego sprawia, że myślisz, że ty tu ciągle jesteś panem. Ale nie jesteś.

    Złość pochodzi ze starego wzorca, z przeszłości. I gdy się pojawia, próbujesz znaleźć na nią usprawiedliwienie. Psychologowie dużo z tym tematem eksperymentowali i doszli do tych samych wniosków co ezoteryczna psychologia Wschodu: człowiek jest ofiarą, nie panem. Psychologowie w ramach eksperymentu poumieszczali ludzi w całkowitej izolacji, zapewniając im każdą możliwą wygodę. Czegokolwiek osoby potrzebowały było im dostarczane, lecz równocześnie nie wchodziły w żaden kontakt z innymi ludźmi. Osoby te mieszkały w pomieszczeniu z klimatyzacją - żadnej pracy, żadnych kłopotów, żadnych problemów, lecz te same nawyki żyły w nich nadal. Jednego poranka, bez żadnego powodu - po każda potrzeba była spełniana i nie było powodu do zmartwień, ani żadnej wymówki, by wpadać w złość, mimo to pewnego ranka - człowiek nagle zaczął nosić się z narastającą złością.

    To jest w tobie. Czasem smutek pojawia się nagle w ogóle bez żadnego powodu. A czasem czujesz się szczęśliwy, w euforii, ekstatyczny. Człowiek pozbawiony wszelkich związków międzyludzkich, w izolacji w całkowitej wygodzie, gdzie każda potrzeba jest zaspokajana, przechodzi przez wszystkie nastroje, przez które ty przechodzisz w związkach. Oznacza to, że coś przychodzi z wnętrza, a ty wieszasz to na kimś innym. Jest to wtedy racjonalizacja.

    Czujesz się dobrze, czujesz się źle, uczucia te kipią z twej własnej nieświadomości, w twej własnej przeszłości. Nikt nie jest za to odpowiedzialny z wyjątkiem ciebie. Nikt nie może sprawić byś wpadł w złość, i nikt nie może sprawić, byś poczuł się szczęśliwy. Ty sam stajesz się szczęśliwy, ty sam wpadasz w złość, i ty sam stajesz się smutny. Tak długo jak nie zdasz sobie z tego sprawy, tak długo pozostaniesz niewolnikiem.

    Mistrzostwo siebie przychodzi, gdy uświadamiasz sobie, że "Jestem absolutnie odpowiedzialny za wszystko co mi się wydarza. Cokolwiek się wydarza, bez wyjątków - jestem za to całkowicie odpowiedzialny".

    Na początku to sprawi, że poczujesz smutek i depresję, ponieważ jeśli możesz zrzucić odpowiedzialność na drugiego, to ty sam czujesz, że jesteś w porządku. No bo co możesz poradzić, gdy to żona zachowuje się w złośliwy sposób? Musisz się tym zdenerwować. Ale pamiętaj dobrze, żona zachowuje się w taki złośliwy sposób z powodu swego własnego wewnętrznego mechanizmu. Ona nie jest złośliwa wobec ciebie. Gdyby ciebie nie było pod ręką, byłaby złośliwa wobec dziecka. Gdyby dziecka nie było pod ręką, byłaby złośliwa wobec naczyń; roztrzaskałaby je o podłogę. Zniszczyłaby radio. Ona musiała coś zrobić, złość w niej zbierała. To był po prostu przypadek, że właśnie czytałeś gazetę a ona stała się wobec ciebie złośliwa. To był tylko przypadek, że byłeś pod ręką w złym momencie.

    A ty czujesz teraz złość, nie dlatego, że żona wobec ciebie jest złośliwa - ona tylko dostarczyła ci sytuację, to wszystko. Dała ci sposobność wpadnięcia w złość, usprawiedliwienie na to by się zezłościć, ale sama złość już w tobie wrzała, kipiała. Gdyby nie było tam żony, tak samo wpadłbyś w złość - z czymś innym, bo złość już była. Przyszła z twej własnej nieświadomości.

    Każdy jest odpowiedzialny, całkowicie odpowiedzialny, za siebie samego i swoje własne zachowanie. Na początku to wprawi cię w depresję, że jesteś odpowiedzialny, bo przecież zawsze myślałeś, że chcesz być szczęśliwy - więc jak możesz być odpowiedzialny za swoje nieszczęście? Zawsze pragniesz błogostanu, więc jak sam z siebie możesz czuć złość? I z tego powodu zrzucasz odpowiedzialność na kogoś innego.

    Jeśli będziesz zrzucać odpowiedzialność na kogoś innego, to pamiętaj, że zawsze będziesz niewolnikiem, bo nikt nie może zmienić drugiego. Jak możesz zmienić drugą osobę? Czy ktokolwiek kiedykolwiek zmienił drugiego? Jednym z najbardziej niespełnionych życzeń na świecie jest zmienienie drugiego. Nikt nigdy tego nie dokonał, jest to niemożliwe, bo druga osoba istnieje w swojej własnej racji - nie możesz jej zmienić. A kontynuujesz zrzucanie odpowiedzialności na drugiego, lecz nie możesz go zmienić. I ponieważ zrzucasz odpowiedzialność na drugiego, nigdy nie zobaczysz, że podstawowa odpowiedzialność jest twoja. Podstawowa zmiana musi zajść w tobie.

    Oto jak jesteś uwikłany: jeśli zaczniesz myśleć, że jesteś odpowiedzialny za wszystkie swoje działania, wszystkie nastroje, na początku ogarnie cię depresja. Ale jeśli potrafisz przejść przez nią, wkrótce poczujesz się lekko, bo jesteś teraz wolny od drugiego. Teraz możesz pracować samodzielnie. Możesz być wolny, możesz być szczęśliwy. Nawet jeśli cały świat jest pogrążony w nieszczęściu i uwięzieniu, nie ma to dla ciebie różnicy. I pierwszą wolnością jest zaprzestanie zrzucania odpowiedzialności na drugiego, pierwsza wolność to wiedza, że ty jesteś odpowiedzialny. Wówczas wiele rzeczy staje się natychmiast możliwych.

(...) Cokolwiek się tobie dzieje - czujesz się smutny, zamknij oczy i obserwuj swój smutek - pójdź za nim tam gdzie prowadzi, wejdź w niego głębiej. Wkrótce dotrzesz do przyczyny. Może będziesz musiał odbyć długą podróż, ponieważ w to włączone jest całe życie; i nie tylko to życie, ale wiele innych żywotów jest włączonych. Znajdziesz w sobie wiele ran, które bolą, i powodu których czujesz się smutny - one są smutne; te rany jeszcze się nie zagoiły; one są żywe. Ta metoda powracania z powrotem do źródła, od skutku do przyczyny, uzdrowi je. Jak uzdrowi? Dlaczego uzdrowi? Jakie zjawisko tutaj zachodzi?

    Za każdym razem gdy wracasz z powrotem to pierwsza rzecz jaką wtedy robisz, to zaprzestajesz zrzucania odpowiedzialności na innych, ponieważ jeśli zrzucisz odpowiedzialność na innego, to skierowujesz się na zewnątrz. Wtedy cały proces jest niewłaściwy, bo próbujesz znaleźć przyczynę w drugiej osobie: "Dlaczego żona jest taka złośliwa?". Wówczas "dlaczego" zaczyna penetrować zachowanie żony. Umknął ci pierwszy krok i cały proces będzie teraz niewłaściwy.

    "Dlaczego czuję się nieszczęśliwy? Dlaczego czuję złość?" - zamknij oczy i niech stanie się to głęboką medytacją. Połóż się na podłodze, zamknij oczy, rozluźnij ciało i poczuj, dlaczego czujesz złość. Zapomnij o żonie; to wymówka - A, B, C, D, cokolwiek, zapomnij o usprawiedliwianiu. Po prostu wejdź głębiej w siebie, spenetruj złość. Potraktuj złość niczym rzekę; zanurz się w niej, płyń z nią i złość zabierze cię do środka. Znajdziesz w sobie subtelne rany. Żona wyglądała złośliwie, ponieważ dotknęła subtelnej rany w tobie, czegoś, co boli. Zawsze myślałeś, że nie jesteś zbyt piękny, i że w środku jest rana. Gdy żona jest złośliwa, ona uświadamia ci twoją twarz. Mówi: "Idź i przejrzyj się w lustrze!" - coś boli. Byłeś niewierny żonie, i gdy ona próbuje być złośliwa, ona wyniesie to znowu na powierzchnię: "Dlaczego śmiałeś się z tą kobietą? Dlaczego siedziałeś z nią taki szczęśliwy?" - rana jest dotykana. Byłeś niewierny, czujesz się winny, rana ożywa.

    Zamknij oczy, czuj złość, pozwól niech wzbierze w tobie totalnie, tak byś mógł ją ujrzeć całkowicie, tym, czym jest. I pozwól wówczas by ta energia pomogła ci skierować się ku przeszłości, ponieważ ta złość przychodzi z przeszłości. Przyszłość jeszcze nie nadeszła. A to uczucie nie przychodzi także z teraźniejszości. Takie jest całe główne stanowisko karmy: ono nie może przyjść z przyszłości, bo przyszłość jeszcze nie zaistniała; ono nie może przychodzić z teraźniejszości, bo w ogóle nie wiesz czym teraźniejszość jest. Teraźniejszość jest znana tylko przebudzonym. Ty żyjesz tylko w przeszłości, więc to przychodzi skądś z twojej przeszłości. Rana musi gdzieś leżeć w twych wspomnieniach. Wróć z powrotem. Być może nie będzie to jedna rana, może być ich więcej - małych, dużych. Wejdź głębiej i znajdź pierwszą ranę, pierwotne źródło całej złości. Będziesz w stanie ją odnaleźć, jeśli spróbujesz, bo ona już tam jest. Ona tam jest; cała twoje przeszłość ciągle tam jest. Jest niczym film, zwinięty i czekający w twym wnętrzu. Ty rozwijasz go i zaczynasz oglądać. Jest to proces wracania z powrotem do pierwszej przyczyny. I to jest całe piękno tego procesu: jeśli świadomie potrafisz powrócić, jeśli świadomie potrafisz poczuć swoją ranę, rana zostaje natychmiast uzdrowiona.

    Dlaczego zostaje uzdrowiona? - ponieważ rana stworzona jest przez nieświadomość. Rana jest częścią ignorancji, bycia w uśpieniu. Gdy świadomie wracasz z powrotem i patrzysz na ranę, świadomość jest siłą uzdrawiającą. W przeszłości, gdy rana powstała, powstała w nieświadomości. Czułeś złość, byłeś nią ogarnięty, coś uczyniłeś. Zabiłeś człowieka i skrywałeś ten fakt przed światem. Możesz go ukryć przed policją, możesz to ukryć przed sądem i prawem, ale jak możesz to ukryć przed samym sobą? - wiesz o tym, i to boli. I za każdym razem, gdy ktoś daje ci sposobność wpadnięcia w złość, zaczynasz się bać, bo to może się powtórzyć, mógłbyś zabić żonę. Wróć z powrotem, ponieważ w momencie, gdy zamordowałeś tego człowieka czy też zachowałeś się w rozzłoszczony lub szalony sposób, byłeś nieświadomy. W nieświadomości te rany są konserwowane. Teraz wejdź w nie świadomie.

    Powrót oznacza świadomie wejście z powrotem w rzeczy, które zrobiłeś w nieświadomości. Wróć z powrotem - światło świadomości uzdrowi to, jest ono siłą uzdrawiającą. Cokolwiek możesz uczynić świadomym będzie uzdrowione i dłużej nie będzie boleć.

    Człowiek, który wraca z powrotem uwalnia przeszłość. Wówczas przeszłość już dłużej nie funkcjonuje, wtedy przeszłość już dłużej nie ma go w garści i jest skończona. Przeszłość nie ma już swego miejsca w jego istnieniu. A gdy przeszłość nie zajmuje miejsca w twoim istnieniu, jesteś dostępny teraźniejszości, nigdy wcześniej.

    Potrzebujesz przestrzeni - tak dużo jest przeszłości wewnątrz ciebie, złomowisko martwych rzeczy, nie ma miejsca na teraźniejszość by mogła wejść. Złomowisko marzy o przyszłości, więc połowa miejsca jest wypełniona tym, co już nie istnieje, a druga połowa wypełniona jest tym czego jeszcze nie ma. A teraźniejszość? - po prostu czeka przed drzwiami. Dlatego właśnie teraźniejszość jest niczym więcej jak tylko przejściem, przejściem od przeszłości ku przyszłości, chwilowym przejściem.

    Skończ z przeszłością - dopóki nie skończysz z przeszłością, żyjesz życiem ducha. Twoje życie nie jest prawdą, nie istnieje. Poprzednie żywoty żyją poprzez ciebie, nieżywi na ciebie polują. Wróć z powrotem - kiedykolwiek masz tylko sposobność, kiedykolwiek coś się w tobie dzieje. Szczęście, nieszczęście, smutek, złość, zazdrość - zamknij oczy i wróć z powrotem. Wkrótce staniesz się sprawny we wracaniu z powrotem. Wkrótce będziesz w stanie wracać w czasie, i wtedy otworzy się wiele ran. Gdy te rany otworzą się w tobie nie próbuj czegokolwiek robić. Nie ma potrzeby robienia czegokolwiek. Po prostu patrz, przypatruj się, obserwuj. Rana tam jest - a ty po prostu patrz na nią, daj jej swoją obserwująca energię, spoglądaj na nią. Patrz na nią bez osądzania - ponieważ jeśli osądzasz, jeśli mówisz: "To jest złe, to nie powinno takie być", rana zamknie się ponownie. Będzie musiała się ukrywać. Kiedykolwiek coś potępiasz, umysł próbuje te rzeczy ukryć. Tak właśnie tworzona jest świadomość i nieświadomość. W przeciwnym razie umysł jest jeden; nie ma potrzeby podziału. Lecz ty potępiasz - wówczas umysł musi dokonać podzielenia i umieścić rzeczy w ciemności, w piwnicy, tak abyś nie mógł ich widzieć, i gdy ich nie widzisz nie ma już potrzeby potępiania.

    Nie potępiaj, nie wywyższaj. Bądź po prostu świadkiem, nieprzywiązanym, bezstronnym obserwatorem. Nie wypieraj, nie zaprzeczaj temu co widzisz. Nie mów: "To nie jest dobre", ponieważ to jest zaprzeczenie i zaczynasz wtedy tłumić.

    Bądź nieprzywiązany, bezstronny. Tylko obserwuj i patrz. Patrz współodczuwająco i zajdzie uzdrowienie.

    Nie pytaj mnie dlaczego ono się wydarza, bo jest to naturalne zjawisko - tak samo jak przy stu stopniach zaczyna zagotowywać się woda. Nigdy nie pytasz "A dlaczego nie przy 99 stopniach?" Nikt nie potrafi na to odpowiedzieć. Tego pytania nie ma, i jest ono nieistotne. Gdyby woda zagotowywała się przy dziewięćdziesięciu dziewięciu stopniach, pytałbyś, dlaczego. Przy dziewięćdziesięciu ośmiu stopniach pytałbyś, dlaczego. To jest po prostu naturalne, że przy stu stopniach woda się zagotowuje.

    To samo odnosi się do wewnętrznej natury. Gdy bezstronna, współodczuwająca świadomość kontaktuje się (spotyka) z raną, rana znika - wyparowuje. Nie ma tutaj pytania dlaczego. To jest po prostu naturalne, tak jest, tak to zachodzi. Gdy to mówię, mówię to z doświadczenia. Spróbuj i to doświadczenie także jest możliwe dla ciebie. Oto droga.

 

Fragment z książki:
Awareness. The Key to Living in Balance. Osho 2001. Wyd. St.Martin's Griffin
Tłumaczyła: Magdalena Janicka